Voortaan waait de gekleurde wind op haar eigen domein.

Als ik niets meer te snaaien in huis heb, eet ik de raarste dingen.
Ik knaag aan rauwe spaghetti of eet rauwe champignons.
Ik neem een haal uit de pindakaaspot, zuig op een ijsblokje of eet onzwanger de augurkenpot leeg.
Erg tevreden ben ik over de knoflookcroutons van vanavond, die best naar zo bedoeld smaakten.

Vandaag toog ik naar de diepe plattelanden vanwege een uitnodiging voor kermissoep.

(kermissoep: zelfgetrokken bouillon met groenten, vermicelli en balletjes gehakt.).

Toen ik binnenkwam was men net verwikkeld in een processieroddel “Birgit is gekozen als heilige maagd, maar ze is noch heilig noch maagd”.

(processie: een katholiek ritueel dat aan de kermissoep vooraf gaat, te weten een optocht met heiligenbeelden langs in het dorp opgestelde altaren, die om beurten met een soort afwaskwast door een man in een jurk besprenkeld worden, terwijl de jonge dorpse maagden verkleed als bruid achter hem aanlopen).

Men vertelde dat er laatst iemand van buiten het dorp naar een draaiboek voor de processie had gevraagd. Er bestaat helemaal geen draaiboek.
Miep zorgt voor de vlaggetjes, Dora voor het altaar op het kruispunt, Toos zilverpoetst het kruis. En als ze het zelf niet (meer) kunnen regelen vragen ze een ander.
In de loop der decennia is het overzicht op wie nou eigenlijk wat doet totaal verdwenen, maar altijd verloopt de processie zoals het al generaties lang verloopt.

Zoals bij elke samenscholing van meer dan 30 personen waarbij naast soep ook veel bier geschonken wordt, kwam het gesprek al snel op politiek.
Ik vroeg “wat vinden jullie als CDA-ers nu eigenlijk van Balkenende?”. Het bleef verdacht lang stil, blijkbaar lag die vraag zeer gevoelig. Na lang nadenken zei iemand “dat is er nou typisch zoxe9xe9n met protestantse fratsen”. Waarna men opgelucht verder discussieerde.

Ondertussen reden er buiten op de landweg 20 antieke Deutzen voorbij.

(Deutz: tractor)

Kermissoepen ervaart als een sepia film.

Terwijl ik dit typ doe ik wat de meeste Nederlanders op dit moment doen.
Ik doe aan vrije tijd.
Dat er nu meer Nederlanders vrijetijden dan eten weet ik door dit.

“Je ziet in een oogopslag wat mensen doen in Nederland. Dit is je kans om je eigen leven tegen-de-draad-in te gaan plannen!” staat eronder.
Dat is zo’n kreet waar ik me door uitgedaagd voel.
Mij bekruipt ineens zin om naar school te gaan.
Zou er ergens nog eentje open zijn?

De werkklok luidde het weekend in, net op het moment dat de wolken braken.
In mijn hoofd popte een plaatje op van een regenbroek die een half uur fietsen verderop in mijn schuur te drogen hing.
Dat plaatje zat vooral mijn benen nogal dwars. Ze eisten bij thuiskomst dat ik hem ook buiten mijn geheugen vast zou griffen.

Kleutermarieke kreeg van een oom een oude dagagenda om te bekladderen met koppoters. IJverig kraste ik de 366 pagina’s vol.
Op een dag ontdekte mijn moeder mijn eerste schrijfsel tussen de kinderkrabbels:

Mijn allereerste zin werd natuurlijk in geuren en kleuren doorverteld. Waar mijn familie me voorheen pestte met mijn liefde voor Bertram van Hamelen, kon men het vanaf toen niet laten het woord “Frank” te laten vallen zodra ik in hun gezichtsveld kwam.
Mijn broer was erg opgelucht, dat zijn allereerste woordje “honger” nu minder prominent herhaald werd, verdrongen door mijn “vlivt”.
Dat ik het zelf minder leuk vond blijkt duidelijk uit de dikke blauwe viltstiftstreep, waarmee ik mijn eerste schrijfsporen uit wilde wissen.

Mijn moeder redde mijn eerste zinnetje voor verdere zelfmutilatie door deze uit het droedelboek te scheuren. Ik vond hem terug in mijn nostalgiedoosje.

Vanaf het agendablad staarde mij ineens nog een woordenhutsel aan die in al die jaren is verzwegen en de legende rondom mijn allereerste zinnetje bijzonder twijfelachtig maakt:

Vanzelfsprekend peins ik er niet over om de vervalste Mariekegeschiedenis te corrigeren.
Bij mijn grafrede word ik toch liever aangehaald als verliefd dan als big.

Vanaf heden presenteer ik aan u een surfplek met behoud van privacy.
U wordt niet in de statistieken opgenomen.
Er worden geen koekjes gebakken.
Aan de gekleurde wind kan geheel onzichtbaar voorbij gewaaid worden.
Als extra service kunnen zij die rusteloos in hun commentverslaving het net ronddwalen hun neuzelvingers alhier even ontspannen.

Arrive at the clinic
walk through the front door
take a nervous number
then I think some more
about all the time
that I neglected
makin sure that
I was protected.

They took my blood
With an anonymous number
two weeks waitin’ wonderin’

I shoulda done this a long time ago
alot of excuses why I couldn’t go
I know these things and these things I must know
‘Cause it’s better to know than to not know

Some behavior I must admit it.
who I slept with, who they slept with.
Get on the phone and call my past lovers
I never thought about infectin’ anotha
all the times that I said “Hmm? Don’t bother.”

I walk through the park
dressed like a question mark
How’m I gonna live my life if I’m positive?
Is it gonna be a negative?

(Michael Franti – tekstfragmenten uit Positive)

Na winkelsluitingstijd kan ik in mijn wijk alleen bij de snackbar automaatloos sigaretten halen. Vanavond besloot ik daar een frikandel speciaal bij te nemen.

Dat doe ik zelden, een snack halen.
De periode tussen de snacks is vergetelheidafhankelijk. Pas wanneer ik vergeten ben waarom ik ook al weer geen snacks haal, haal ik er een.
Het is vooral het wachten. Het wachten in de geur van vet, tussen vette mensen, koude aankleding, een vuile vloer en luide akelige muziek. Al na 1 minuut krijg ik vluchtneigingen. Maar de bereidingstijd duurt altijd langer.

Toen het smalle witte dunne overbeladen bakje eindelijk vanuit het vet voor me op de toonbank werd neergekwakt was ik dan ook erg blij weg te kunnen. Zo gehaast blij, dat ik pas buiten besefte dat ik daar wel erg raar rondliep met die blote frikandel zonder zakje in de regen. Gezien de gulle ui en sauzen kon ik hem niet zonder bestek onderweg opeten. Het werd dus een kwestie van thuisdragen.

(Terwijl ik mezelf en het bakje weerspiegeld zag in de etalage van De Trekpleister waar ik voorbij liep, zag ik daar een poster hangen met een schuldbekentenis waar ik nog harder om moest lachen dan om mijn eigen aanblik:
“De hoofdluis gaat weer naar school – de drogist weet er meer van”.)

De wandeling van de frikandel en mij duurde 5 minuten, maar het leek wel een kwartier. Natuurlijk ging er in het trappenhuis van mijn flat op elke verdieping toevallig een deur open, zodat ik voortaan in voornoemde aanblik op het netvlies van mijn buren sta gekleefd.

Enfin, mijn keuken ruikt nu naar snackbarui. Want mijn wandelpartner verdween vanwege overmenging met regenwater in de prullenbak.
Ik vermoed dat de periode van vergetelafhankelijkheid dit keer erg lang zal duren

Als mijn muis en toetsen stil zijn, verschijnt er een gedicht op mijn scherm van Annie MG. Al heel lang lees ik het elke dag een paar keer.
En ik houd er nog steeds van. Dit is ‘m:

Aan een klein meisje

Dit is het land waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feexebn meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and’re muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
En de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen…
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt

(download de screensaver hier)