Vandaag toog ik naar de diepe plattelanden vanwege een uitnodiging voor kermissoep.

(kermissoep: zelfgetrokken bouillon met groenten, vermicelli en balletjes gehakt.).

Toen ik binnenkwam was men net verwikkeld in een processieroddel “Birgit is gekozen als heilige maagd, maar ze is noch heilig noch maagd”.

(processie: een katholiek ritueel dat aan de kermissoep vooraf gaat, te weten een optocht met heiligenbeelden langs in het dorp opgestelde altaren, die om beurten met een soort afwaskwast door een man in een jurk besprenkeld worden, terwijl de jonge dorpse maagden verkleed als bruid achter hem aanlopen).

Men vertelde dat er laatst iemand van buiten het dorp naar een draaiboek voor de processie had gevraagd. Er bestaat helemaal geen draaiboek.
Miep zorgt voor de vlaggetjes, Dora voor het altaar op het kruispunt, Toos zilverpoetst het kruis. En als ze het zelf niet (meer) kunnen regelen vragen ze een ander.
In de loop der decennia is het overzicht op wie nou eigenlijk wat doet totaal verdwenen, maar altijd verloopt de processie zoals het al generaties lang verloopt.

Zoals bij elke samenscholing van meer dan 30 personen waarbij naast soep ook veel bier geschonken wordt, kwam het gesprek al snel op politiek.
Ik vroeg “wat vinden jullie als CDA-ers nu eigenlijk van Balkenende?”. Het bleef verdacht lang stil, blijkbaar lag die vraag zeer gevoelig. Na lang nadenken zei iemand “dat is er nou typisch zoxe9xe9n met protestantse fratsen”. Waarna men opgelucht verder discussieerde.

Ondertussen reden er buiten op de landweg 20 antieke Deutzen voorbij.

(Deutz: tractor)

Kermissoepen ervaart als een sepia film.